امروز: یکشنبه, ۲۹ مهر , ۱۳۹۷ | ۲۰:۴۲:۴۴  آخرین بروزرسانی : مهر ۱۴ام, ۱۳۹۱
سرخط خبری :
تبلیغات
  • تاریخ انتشار خبر : جمعه ۱۴ مهر ۱۳۹۱ | کد خبر : 29547
    ارسال خبر چاپ خبر
  • اجرای طرح استعدادیابی تنیس روی میز از کلاس پنجم ابتدایی (۱۱ تا ۱۲ ساله ها ) یعنی شروع به پینگ پنگ در سال پایانی سن مسابقاتی نونهالان کشور ، به نظر طرحی غیرکارشناسی به خصوص برای پروسه های قهرمان سازی در این رشته ورزشی می باشد. با توجه به اینکه اکثریت خانواده ها و مخاطبین…

    اجرای طرح استعدادیابی تنیس روی میز از کلاس پنجم ابتدایی (۱۱ تا ۱۲ ساله ها ) یعنی شروع به پینگ پنگ در سال پایانی سن مسابقاتی نونهالان کشور ، به نظر طرحی غیرکارشناسی به خصوص برای پروسه های قهرمان سازی در این رشته ورزشی می باشد.

    با توجه به اینکه اکثریت خانواده ها و مخاطبین با مدارس ابتدایی در تماس می باشند قطعا در کوتاه ترین زمان ممکن ( قبل از مراجعه به مراکز تخصصی این ورزش و مشاوره با مربیان آگاه که اتفاقا اکثریت دبیر ورزش نمی باشند) از اجرای این طرح مطلع گردیده و ناخوداگاه آغاز تنیس روی میز برای فرزندانشان را مناسب با طرح فوق الذکر ارزیابی می کنند .

    مربیان و کارشناسان این رشته ورزشی به خوبی آگاه هستند که طبق استانداردهای ثابت شده در این ورزش برای طی مراحل قهرمان سازی سنین ۶ و ۷ سال (یعنی پیش دبستانی و کلاس اول و یا حداکثر ابتدای کلاس دوم ابتدایی) مناسب ترین و بهترین زمان برای شروع این رشته ورزشی می باشد .

    در یکی از پیشرفته ترین و پربارترین دوره های مربیگری بین المللی در ایران که در ابتدای دهه ۸۰ برگزار گردید ، رومن پله شه مدرس عالی ittf این مهم را به خوبی برای حاضرین در کلاس تبیین و به جز یکی دو مورد از قهرمانان استثنایی به مانند یک دختر چینی و والدنر قهرمان پرآوازه سوئدی رسیدن به قله های قهرمانی را برای افرادی که از سنین بالاتر از ۶ و ۷ سال به این ورزش روی می آورند تقریبا غیرممکن دانسته است .

    شروع به پینگ پنگ از سنین ۱۱ و ۱۲ سالگی در واقع به جز کمک به تنیس روی میز همگانی هیچ بازده ای را برای قهرمان سازی به همراه ندارد . از آن جا که اجرای طرح های استعدادیابی و قهرمانی در این ورزش می بایست کاملا هماهنگ با هم مورد نظر کارشناسان و مجریان قرار گیرد عملا با قهرمانی یک جوان پینگ پنگ باز در سطوح عالی این ورزش شورو شوقی وصف ناشدنی برای روی آوردن خردسالان و حتی کهن سالان به این ورزش در سطح عمومی ایجاد می شود ( به مانند حضور قهرمانانمان در مسابقات المپیک و یا درخشش های موردی دیگر ) ، حال اینکه اجرای صحیح و استاندارد طرح های استعدادیابی و همگانی نیز باید بتواند از بین خود نفراتی را برای طی پروسه قهرمان سازی به مربیان قهرمان پرور و مراکز تخصصی این ورزش معرفی نماید که متاسفانه با اجرای این شکل استعدادیابی در آموزش و پرورش (سنین ۱۱ تا ۱۲ سال) ، همخوانی مناسبی بین این دو بخش ایجاد نشده است .

    یکی از دلایلی که قهرمانان رده های بالای ملی تنیس روی میز ایران عموما دارای خانواده های پینگ پنگی می باشند این مهم بوده که توسط والدین خود از سنین بسیار پایین (۶ و ۷ سال) با این رشته ورزشی آشنا گردیده اند . محمد بایرام پور، بهنام رحمت پناه ، محمدرضا اخلاق پسند ، افشین نوروزی ، میدیا لطف الله نسبی ، نوشاد و نیما عالمیان ، پوریا عمرانی و قشر وسیعی از قهرمانان گذشته و حال ملی از کمترین سن شروع به فعالیت در این رشته ورزشی نموده و تنها استثنا در ایران مجید احتشام زاده می باشد که از ۱۵ یا ۱۶ سالگی بصورت جدی پروسه قهرمان سازی در این رشته را آغاز که این فرد هم بدلیل حضور در خانواده ای کاملا پینگ پنگی با حال و هوای تخصصی این ورزش از سنین پایین آشنایی نسبی داشته است.

    ریشه اصلی رواج شناسنامه های صغر سنی در این ورزش همانا تلاش اطرافیان بازیکن برای حضور او در رده های پایه و عقب نماندن از رقبای فنی هم سطح برای بهره مندی از میادین مختلف مسابقاتی می باشد که نشان از اهمیت پرداختن به این ورزش با سن کمتر دارد .

    نخبگان تنیس روی میز کشور از ۴ مسیر خانواده ، حضور در استان های برنامه دار در تنیس روی میزکشور ، کلوپ های پینگ پنگ به این ورزش ورود پیدا کرده و مضافا به اینکه در گذشته اکثریت مناطق آموزش و پرورش دارای سالن های اختصاصی تنیس روی میز برای جذب مستعدین مدارس با بکارگیری معلمان ورزش کاربلد بوده که در سال های اخیر در کلیه زمینه ها با کمبود مواجه می باشیم . بسیاری از قهرمانان و مربیان خوب تنیس روی میز کشور در گذشته به شغل شریف معلمی ورزش روی آورده که با بازنشستگی آنها در این زمینه با کمبود شدید نیروی انسانی خبره در بدنه تخصصی آموزش و پرورش مواجه هستیم .

    مسابقات آموزشگاهی نیز از ۳۰ سال قبل به این سو هرساله رونق و اعتبار خود را از دست داده و در این سالها بازیکنان آموزشگاهی عموما از طرف هیاتهای استانی و یا مربیان خصوصی تربیت یافته و تحویل مناطق آموزش و پرورش گردیده اند ، به نوعی پروسه استعدادیابی و سپس قهرمانی معکوس و ناقص اجرا می گردد .

    مراحل آموزش و یادگیری حرکتی و تمرین مهارت های روحی روانی و تمرکز که بسیار در این ورزش حائز اهمیت می باشد ، برخلاف بسیاری دیگر از رشته های ورزشی سخت و طولانی مدت ارزیابی و می تواند پرداختن به این ورزش را از سنین خردسالی و یا حتی زمان کودکی به روشنی نشان دهد .

    با عنایت به برگزاری مسابقات خردسالان زیر ۹ سال که برای اولین بار به ابتکار فدراسیون قبلی راه اندازی گردیده و لازمه حضور در چنین مسابقاتی حداقل یک یا دو سال در اختیار داشتن نوآموز می باشد ، معرفی مستعدین و پروسه قهرمان سازی با در نظر گرفتن فاکتور بسیار مهم سن با اجرای این طرح عملا نادیده گرفته شده و قهرمان سازی که از اهدف و وظایف اصلی هر فدراسیونی می باشد را با مشکلات عدیده ای مواجه می نماید. از طرفی در مسابقات مقطع تحصیلی ابتدایی نیز حضور و تولیدات این طرح هیچ نقشی نداشته و عملا هیات ها و مربیان خصوصی و خانواده ها تامین کننده بازیکنان این مسابقات می باشند ، چرا که بازیکنان حاضر در این طرح (کلاس پنجمی ها ) هنوز به پختگی نرسیده و توان رقابت در این مسابقات را ندارند .

    نکته ضروری اینکه با توجه به مبانی علمی وضعیت روانی این گروه سنی (خردسالان) و توصیه های مدرسین فدراسیون جهانی بهتر است برگزاری مسابقات صرف برای این رده سنی به برگزاری جشنواره و همایش های تفریحی ، رقابتی با اعطای گواهینامه به همه شرکت کنندگان مد نظر قرار گیرد . که کماکان فدراسیون حال حاضر به این مهم بی توجه است .

    متاسفانه فدراسیون تنیس روی میز به عنوان بالاترین مرجع فنی این ورزش در کشور بدلیل ناتوانی های مدیریتی و کمبود شدید نیروی انسانی کارکشته و آگاه بعد از ۳ سال نتوانسته در مذاکرات رو در رو با مدیران آموزش و پرورش ظرافت ها و واقعیت های مهم فنی این ورزش را جهت اجرای طرح استعدادیابی از مقطع تحصیلی پیش دبستانی و اول (۶ و ۷ ساله ها) و یا حداقل دوم دبستان جا بیاندازد و این طرح علاوه بر اینکه هیچ کمکی به پروسه قهرمان سازی نمی کند بلکه می تواند مبنای پرداختن به این ورزش را به اشتباه برای عموم ۱۱ و یا ۱۲ سال یعنی برخلاف استانداردهای این ورزش تبیین و از این مسیر هم تنیس روی میز کشور را متضرر نماید .

    امیدواریم تا دیر نشده اقداماتی اساسی در این زمینه صورت گرفته و حداقل از سال آینده تحصیلی تغییرات لازم در این طرح مد نظر متولیان امور قرار گیرد .

    محمود نظری

     

    برای اشتراک این مطلب در فیس بوک کلیک کنید
    برچسب ها :
    نظرات کاربران در "نقدی بر طرح مشترک فدراسیون و آموزش و پرورش"
    1. خیراندیش می‌گه:

      بادرود
      جناب نظری
      درست است که سن پنجم ابتدایی برای قهرمان پروری در پینگ پنگ دیر می باشد اما آغاز خوبی برای همگانی کردن این رشته در سطح کشور می باشد تا پینگ پنگ در بین همه گروه ها رشد یافته و قهرمانی مختص یک قشر خاص نباشد.

      تا زمانی که پینگ پنگ فقط در گرو خانواده ها باشد، قهرمان پروری به چند بازیکن معدود ختم می شود، که این برای کشوری با نزدیک به هفتاد و پنج میلیون جمعیت به هیچ عنوان تناسب ندارد.
      پس همگانی کردن، باعث آشنایی سایر خانواده ها و گروه های غیر پینگ پنگی به این رشته و در نتیجه امکان قهرمان پروری در کل کشور تقسیم می شود و فقط به خانواده ها و
      استان های خاص محدود نمی گردد!!
      به امید آن روز که همه استان ها و شهرستان های کشور در زمینه بازیکن سازی و قهرمان پروری فعال باشند که این امر نیز مستلزم فراهم کردن بستر های لازم و کافی از سوی وزارت خانه های ورزش و آموزش و پرورش می باشد.

    2. رحیم پور می‌گه:

      با سلام خدمت أقای نظری.
      میخواستم اگه میشه منو راهنمایی کنید که به یه بچه شش ساله که هنوز قدش به میز نمیرسه چه چیزی میشه آموزش داد؟

    3. امیر می‌گه:

      ببخشید من پانزده سالم است است برای شروع پینگ پنگ دیر شده است


    نظرات

    *

    تازه ترین اخبار